Όταν τα παιδιά φεύγουν: η στιγμή που καλείσαι να ξαναβρείς εσένα

Για χρόνια, η ζωή σου οργανωνόταν γύρω από τα παιδιά σου.Το πρόγραμμά τους γινόταν και δικό σου.

Οι αγωνίες τους, δικές σου αγωνίες.

Οι χαρές τους, οι μεγαλύτερες δικές σου χαρές.Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, μπορεί να έβαλες τον εαυτό σου λίγο πιο πίσω. Όχι επειδή δεν τον αγαπούσες. Αλλά επειδή υπήρχε πάντα κάποιος που σε χρειαζόταν περισσότερο.Και μετά έρχεται εκείνη η στιγμή.Το παιδί σου μεγαλώνει.

Περνάει στη σχολή που ήθελε.

Φεύγει από το σπίτι.

Και ξαφνικά, αυτό που περίμενες με τόση αγωνία και περηφάνια… γίνεται πραγματικότητα.Κι εσύ χαίρεσαι.Χαίρεσαι πραγματικά.Αλλά κάπου μέσα σου υπάρχει και ένα μικρό «κι εγώ τώρα;».

Το ζω κι εγώ αυτή την περίοδο.

Ο γιος μου πέρασε στη σχολή του στη Ρόδο.Είμαι περήφανη. Χαρούμενη. Συγκινημένη.Και ταυτόχρονα, αισθάνομαι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μου αλλάζει.Το δωμάτιό του θα είναι εκεί.

Τα πράγματά του θα είναι εκεί.

Αλλά εκείνος δεν θα είναι πια εδώ όπως πριν.Και τότε συνειδητοποιείς κάτι που ίσως δεν είχες σκεφτεί ποτέ πραγματικά:Δεν αλλάζει μόνο η ζωή του παιδιού σου. Αλλάζει και η δική σου.Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.Γιατί ως μητέρες έχουμε μάθει να κοιτάμε μπροστά για τα παιδιά μας.Τι θα σπουδάσουν;

Πού θα πάνε;

Αν θα είναι καλά;

Αν θα τα καταφέρουν;Αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται να κάνουμε και μια άλλη ερώτηση:Εγώ τι θέλω τώρα;

Το κενό που αισθάνεσαι δεν σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος.

Μπορεί να σημαίνει ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια υπάρχει χώρος.Χώρος που στην αρχή μπορεί να σε τρομάζει.Γιατί όταν έχεις συνηθίσει να είσαι απαραίτητη, το να μην σε χρειάζονται με τον ίδιο τρόπο μπορεί να μοιάζει με απώλεια.Και μπορεί να νιώσεις ενοχές.«Γιατί αισθάνομαι έτσι αφού το παιδί μου είναι καλά;»Μπορείς όμως να είσαι και περήφανη για εκείνο και να σου λείπει.Μπορείς να χαίρεσαι που ανοίγει τα φτερά του και ταυτόχρονα να πονάς που απομακρύνεται.Αυτά τα δύο συναισθήματα μπορούν να υπάρχουν μαζί.

Και ίσως τώρα να έρχεται η δική σου σειρά.

Όχι να πάψεις να είσαι μητέρα.Αλλά να θυμηθείς ότι είσαι και γυναίκα.Ποια ήσουν πριν τα παιδιά;

Τι σου άρεσε;

Τι ονειρευόσουν;

Τι άφησες στην άκρη;

Τι σε κάνει σήμερα να νιώθεις ζωντανή;Δεν χρειάζεται να βρεις όλες τις απαντήσεις τώρα.Ίσως χρειάζεται μόνο να αρχίσεις να κάνεις τις ερωτήσεις.Και ίσως να επιτρέψεις στον εαυτό σου να κάνει πράγματα που δεν είναι «χρήσιμα» για κανέναν άλλον.Να βγεις για έναν καφέ μόνη σου.

Να ξεκινήσεις κάτι που πάντα ήθελες.

Να γνωρίσεις ανθρώπους.

Να δημιουργήσεις.

Να γελάσεις.

Να ταξιδέψεις.

Να ονειρευτείς ξανά.Όχι για να γεμίσεις βιαστικά το κενό.Αλλά για να ανακαλύψεις τι υπάρχει μέσα σου τώρα που ανοίγει αυτός ο καινούργιος χώρος.Κι εγώ αυτή την περίοδο δεν έχω όλες τις απαντήσεις.Το ζω μαζί σου.Βλέπω το παιδί μου να ανοίγει τα δικά του φτερά και προσπαθώ κι εγώ να μάθω πώς είναι να ανοίγω ξανά τα δικά μου.Γιατί τελικά ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της μητρότητας:Να μεγαλώνεις ένα παιδί ώστε κάποια στιγμή να μπορεί να φύγει από κοντά σου.Και όταν φύγει…να μη χαθείς εσύ.Να αρχίσεις να ξανασυναντάς τον εαυτό σου.Γιατί δεν σταματάς να είσαι μητέρα.Απλώς η μητρότητα παύει να είναι ολόκληρη η ταυτότητά σου.Και ίσως τώρα να είναι η στιγμή να γνωρίσεις ξανά τη γυναίκα που υπάρχει πίσω από τη μαμά.Κι αυτή τη φορά, να της δώσεις λίγο περισσότερο χώρο.